شعر فارسی آیات غمزه

همسایه ی دیوار به دیوار بهاریم

آرش شفاعی — Mon, 19 May 2014 03:52:00 GMT

ما همسفر چلچله تا باغ بهاریم
این حجم پر از فاصله را تاب نداریم

بی تو همه زردیم و خزان گشته و با تو
همسایه ی دیوار به دیوار بهاریم

چون رود به دنبال تو-ای آبی بی مرگ!-
گرم سفری سرخ از این بند و حصاریم

دیروز دچار «نکند» بود دل ما
با «باکی از آن نیست...» کنون راهسپاریم

در روشنی آب و نگاه تر باران
دنبال تو هستیم که ما در پی یاریم

ببین چه کرده تازیانه های باد با درخت

آرش شفاعی — Mon, 06 Jan 2014 07:56:00 GMT

برهنه قد کشیده در هجوم بادها درخت
ببین چه کرده تازیانه های باد با درخت

شبیه شاعری که در بغل گرفته ماه را
بلند می شود، بلند تا خودِ خدا درخت

اگر چه برگ و بار او میان باد گم شده است
نماز می برد چه سبز و خوش بهار را درخت

سری در آسمان، تنی ستاره در ستاره زخم
چگونه بایدش سرود، هان! شهید یا درخت!؟

اگر زمین و آسمان تمام یخ زده است باز
شروع می شود بهار از ستاره تا درخت

اینجا هنوز پنجره ها را نبسته اند

صادق رحمانی — Mon, 06 Jan 2014 07:21:00 GMT

هر چند شیشه های دلم را شکسته اند
اینجا هنوز پنجره ها را نبسته اند

امشب تمام آینه ها در حضور دل
در خویشتن نشسته و از خود گسسته اند

دیگر چه اعتماد به دستان دوستان
وقتی عصای پنجره ها را شکسته اند

اینجا کبوتران حرم، تنگ هر غروب
بر برج های خیس نگاهم نشسته اند

من از نگاه ساده ی این کفش های کوچ
احساس می کنم که از این کوچه خسته اند

خویش را گم کرده ام اما نمی دانم کجا

محمدرضا روزبه — Tue, 17 Dec 2013 04:28:00 GMT

می روم چون سایه ای تنها نمی دانم کجا
خویش را گم کرده ام اما نمی دانم کجا

سایه ی آشفتگی ها از سر دل کم مباد
ساحلی ایمن تر از دریا نمی دانم کجا

سر به صحرا می نهد دریا نمی دانم چرا
دل به دریا می زند صحرا نمی دانم کجا

با من امشب خلسه ی یاد کدامین آشناست؟
روزگاری دیده ام او را نمی دانم کجا

دیدمش در کوچه ساران غبار آلود وهم
او نمی دانم که بود آنجا نمی دانم کجا

مرغ آمین شعله سر داد این زمان افکنده اند
آتشی در خرمن نیما نمی دانم کجا

آن قدر رفتم که حتی سایه ام از پا فتاد
مانده بر جا ردّ پایم تا نمی دانم کجا

کاش می شد که غزل باز بشوراندمان

محسن شهرکی — Tue, 17 Dec 2013 04:03:00 GMT

شکل دردیم که جز شعر نمی داندمان
کاش می شد که غزل باز بشوراندمان

ما غریبیم در آیینه چشمان شما
اهل ایلیم ولی دشت نمی خواندمان

فقط از خلوت تنها شده ی پنجره ها
مانده بغضی که هر آیینه بسوزاندمان

بازکن ای دل رویین تن من، پنجره را
تا صمیمیت خورشید بپوشاندمان

هر کجا پای نهادیم کسی معجزه شد
که از این روی به آن روی بگرداندمان

بخت و اقبال چنین بود، بفهمیم رفیق!
که به جز شعر کسی قدر نمی داندمان

این حرف ها که خوشه ی گندم نمی شود

علیرضا دهقانیان — Tue, 16 Jul 2013 06:14:00 GMT

این حرف ها که خوشه ی گندم نمی شود
نانی برای سفره ی مردم نمی شود

این حرف ها که از سر تکرار می زنید
روی لبان بسته تبسّم نمی شود

آن دردهای کهنه ی مردم هنوز هم
با این «زبان تازه» تکلّم نمی شود

از روستای چشم تو رفتم به شهر عشق
شهری که این غریبه در آن گم نمی شود

یک رنگ و ساده باش و صمیمی که آینه
هرگز دچار سوء تفاهم نمی شود

آهسته آهسته دردی، دارد می آید سراغم

علیرضا سپاهی لائین — Sat, 29 Jun 2013 06:41:00 GMT

امشب پر از حس شعرم، امشب پر از حس داغم
آهسته آهسته دردی، دارد می آید سراغم

این درد را می شناسم، دیروز در جانم افتاد
دیروز وقتی گذشتند مردانی از کوچه باغم

مردان داغی که دیروز، در خویش آتش گرفتند
مردان داغی که امروز، از داغ شان بی دماغم

امشب پر از حس شعرم، امشب پر از حس داغم
آهسته آهسته دردی، دارد می آید سراغم

در نور لرزان فانوس، شرمنده می پرسم از خویش
مردان خورشید رفتند می سوزد آیا چراغم؟

یک سوزن از عشق تو ما را داد بر باد

سودابه امینی — Sat, 29 Jun 2013 04:46:00 GMT

تنهاترم از عشق بعد از مرگ فرهاد
تنهاتر از اشکی که از چشم تو افتاد

تنهاتر از شبنم که بعد از مرگ خورشید
خود را به دست تیرگی های زمین داد

بعد از تو باور هم نمی کردم که باشم
تصویر آن ویرانگی در باور باد

من با هیاهوی سکوتم ریشه بستم
در سرزمین سرد و بغض آلود فریاد

پیش از زمین با آسمانم رازها بود
ما را کدامین اهرمن رنج سفر داد

پرواز من را بال بستند آسمان ها
یک سوزن از عشق تو ما را داد بر باد

روزها در انتظار فصل پنجم زیستم ...

محمدحسین بهرامیان — Mon, 11 Mar 2013 05:55:00 GMT

سال ها چون موج دریا در تلاطم زیستم
با «به دریا بنگرم دریا ته وینُم» زیستم

روزها در قحط سال خاطرات سبز دشت
مثل بابا، با دوبیتی با ترنّم زیستم

چار فصل دفتر دل قصه ی پاییز بود
روزها در انتظار فصل پنجم زیستم

چشم من، دریاییِ صد نوح، طوفان بود و من
مثل اشکی در میان چشم مردم زیستم

عاقبت مردم نفهمیدند مفهوم مرا
بینشان هرچند عمری با تفاهم زیستم

آنچه آمد بر سرم از یک تبسم بود و باز
سال ها در آرزوی یک تبسم زیستم

همْ ریشه ی باران و بهار است صدایت ...

سید علی میرافضلی — Mon, 18 Feb 2013 12:02:00 GMT

گل می شکفد دم به دم از خاک به پایت
همْ ریشه ی باران و بهار است صدایت

گل کاشتی و لاله نشاندی و گذشتی
پیداست بر این دامن صحرا رد پایت

از نسل کدامین شب مطبوع بهاری است
آن گیسوی آشفته ی در باد رهایت؟

با آتشم آمیخت نگاهی که تو کردی
بر خرمن من شعله چکید از مژه هایت

بر چهره بخوان شرح مرا قطره به قطره
اشکم همه را ترجمه کرده است برایت

امشب غزلم را صله ی چشم تو کردم
ای شعرترین شعرترین شعر فدایت

در هر غزلم با تو طلوعی است دوباره
هان تا غزل بعد سپردم به خدایت

کهکشان، محصولی از اشک و اشارات تو بود

سیداکبر میرجعفری — Sun, 11 Nov 2012 12:10:00 GMT

آخرین باری که مهتاب از دلت جان می گرفت
ماجرای ماه و نخل و چاه، پایان می گرفت

مهربان من! که هر شب این یتیمستان بغض
زیر پایت کوچه هایش عطر انسان می گرفت

کهکشان، محصولی از اشک و اشارات تو بود
چرخ در هر چرخش از چشم تو فرمان می گرفت

تا به پا داری عدالت را، برایت آسمان؛
از نسیم و چشمه و خورشید، پیمان می گرفت

آه اگر اشک تو و چشم غزل خوانت نبود
عشق تنها می شد و راه بیابان می گرفت

کاش این شب ها کسی از عصر فرصت های سبز
در حضورت می نشست و درس قرآن می گرفت

کاش این شب های ابری در کویرستان ما
آذرخش ذوالفقارت بود و باران می گرفت

هنوز چشم تو حرفی برای گفتن داشت

محمدعلی مجاهدی — Sun, 11 Nov 2012 11:41:00 GMT

شبی که زلف تو قصد قصیده گفتن داشت
دلم هوای غزل گفتن و شنفتن داشت

به موج موج نگاهت شکوه دریا بود
هنوز چشم تو حرفی برای گفتن داشت

ستاره بود و تو بودی، من و شب مهتاب
ولی چه سود که بختم خیال خفتن داشت

چه پرسی از دل تنگم که غنچه ی تصویر
همیشه در دل خود حسرت شکفتن داشت

به نیم ناله دلم بزم اشک را برچید
شبی که گوهری من مجال سفتن داشت

هزار آینه دادم به دست اشک، ولی
شبی که روی خود از من سر نهفتن داشت

بین ما و تو فقط فاصله یک دیوار است

مرتضی عصیانی — Wed, 10 Oct 2012 11:27:00 GMT

آشناتر ز تو کی بود مرا همسایه
دیگر از قصه ی غربت مسرا همسایه

بین ما و تو فقط فاصله یک دیوار است
باش تا بر کنم این فاصله را همسایه

وا غریبای تو دیشب دل ما را خون کرد
ما نکردیم مگر با تو وفا همسایه؟

شکوه ای نیست ز دست تو مرا گرچه شکست
کودکت شیشه ای از خانه ی ما همسایه

علت زردی روی من و تو هر دو یکی است
تا خدا کی کند این درد دوا همسایه؟

خانه ام خانه ی تو، خانه ی تو خانه ی من
دل ما تا شود آیینه سرا همسایه...

از سنگ ها که خواند روایت به جز سکوت

سیروس شمیسا — Wed, 10 Oct 2012 08:00:00 GMT

از مردگان مپرس حکایت به جز سکوت
ایشان نمی کنند شکایت به جز سکوت

از خاک های سخت چه پرسی حدیث آب
از سنگ ها که خواند روایت به جز سکوت

صبحی که با خروش خروسان سپید بود
در شام او نبود نهایت به جز سکوت

دیگر زبان خواب تو مغشوش بود و گنگ
از رازها که داشت درایت به جز سکوت

از چشم های بی رمقت آن پرنده رفت
از یاد، کس نکرد حمایت به جز سکوت

آنان که در بهار نزارند، مرده اند
زایشان کنم چگونه سعایت به جز سکوت

از تو به غیر هیچ، ندارم به یاد هیچ
گویی نیافرید خدایت به جز سکوت

سیروس! در زبان تو اسرار سایه هاست
در سوره های سحر، چه آیت به جز سکوت

و زندگانی من بی سرود می گذرد

محمد شائق(البرز) — Wed, 10 Oct 2012 07:50:00 GMT

کنار پنجره ام، شب چو دود می گذرد
و زندگانی من بی سرود می گذرد

خیالت آمد و دامن کشید و زود گریخت
غمی به روی غمِ دل فزود...می گذرد

مرا به سینه دلی گرم تر ز خورشید است
شهاب واره ز چرخ کبود می گذرد

مگیر عیب ز من، چون شمیم صبحگهم
که با نسیم، ز هر تار و پود می گذرد

هنوز گرم نگشته سرم، سپیده دمید
شبان با تو سپردن چه زود می گذرد

خوشا ترانه ی سکرآفرین مرگ، که عمر
هماره در غم بود و نبود می گذرد

دوباره شب شد و صبح سپید رفت، البرز!
کنار پنجره ام، شب چو دود می گذرد

از درخت مهر سیبی می کنم

محمدرضا سهرابی نژاد — Wed, 10 Oct 2012 07:47:00 GMT

باز آهنگ طراوت می کنم
از گل و باران حکایت می کنم

از درخت مهر سیبی می کنم
در میان شهر قسمت می کنم

بوسه بر دست محبت می زنم
از صمیمیت حمایت می کنم

عشق این تنها غریب شهر را
دوست می دارم رعایت می کنم

با دلی شفاف تر از آینه
هر تبسّم را اجابت می کنم

آیه ی تطهیر دل هامان صفاست
روز و شب آن را تلاوت می کنم

با کسی گر مهربانی می کنم
از خدای خود اطاعت می کنم

دلم می خواست شعر، آیینه ی اندیشه ام باشد

محمدجواد حضرتی — Wed, 10 Oct 2012 06:34:00 GMT

دلم می خواست شعر، آیینه ی اندیشه ام باشد
و چون آیینه بودن، آب بودن پیشه ام باشد

دلم می خواست شعر-این خونِ دردآلود احساسم-
همیشه سبز، جاری در رگ اندیشه ام باشد

دلم می خواست موجی از صداقت می رسید اینجا
مرا می برد تا جایی که دریا، ریشه ام باشد

دلم می خواست مثل پنجره باشم-نه چون دیوار-
که یک رنگین کمان از آشنایی شیشه ام باشد

گمان هرگز نمی بردم که شعر-این یار دیرینم-
مرا اینگونه در خود خرد سازد، تیشه ام باشد

ای بهار کی ظهور می کنی؟

محمدرضا ترکی — Wed, 10 Oct 2012 06:11:00 GMT

ای نسیم سرخوشی که از کرانه ها عبور می کنی
ای چکاوکی که کوچ تا به جلگه های دور می کنی

ای شهاب روشنی که از دیار آفتاب می رسی
وین فضای قیرگونه را پر از طنین دور می کنی

آی ابر دل گرفته مهاجری که خاک تیره را
آشنای تند بارش شبانه ی بلور می کنی

ای ترنّمی که پا به پای رودها و آبشارها
خلوت سواحل خموش را فضای شور می کنی

آی راهیان که از دیار ما عبور می کنید
پرسشی کنید از او که ای بهار کی ظهور می کنی؟

بشکن مرا، مگذار زندان تو باشم

ملاحت اسدالهی — Wed, 10 Oct 2012 05:42:00 GMT

رخصت بده، یک گریه همخوان تو باشم
من چتر بستم، زیر باران تو باشم

خارم، جسارت های سبزم سخت ساده
تا فصل چیدن را، نگهبان تو باشم

من با توام! ای خشکسالی در نگاهت!
ابرِ شبی آیینه باران تو باشم

ای کاش، یک شب زخم گل ها را ببینی!
ای کاش من یک روز چشمانِ تو باشم

چون آب شفّافم، چگونه می توانم
یک لکّه آب بر آیینه ی جانِ تو باشم؟

من با تمامِ دل، پذیرایت نبودم
بگذار یک لبخند، مهمان تو باشم

با این همه، یک روز اگر گشتم حصارت
بشکن مرا، مگذار زندان تو باشم